Roy Voogd

Maker van Meerwaarde in Kunst | Cultuur | Culinair

Pagina 2 van 2

Een prachtig voornemen

Kerstkaart 2016 BASIC WEB.jpg

Maak ruimte voor schoonheid en plezier in 2017!

Jaar in jaar uit inspireren de dagen rond Kerst en Nieuwjaar vele mensen tot reflectie en vernieuwing. Geen wonder, want de oorsprong van Kerst handelt rond de geboorte van een nieuw mens met een schitterende belofte. Ook het letterlijk inruilen van Oud voor Nieuw op 31 december klokslag 24.00 uur prikkelt de behoefte om het stof van het verleden af te schudden. Vanuit diepgewortelde tradities versieren we ons huis en genieten deze dagen volop van prachtige muziek, lekker eten en knallende kurken. Tijd voor reflectie. Tijd voor elkaar.

Dat jaarlijkse rustpunt wordt meer en meer bittere noodzaak, want de toenemende informatiestroom is allesoverheersend aan het worden. Negativiteit maakt ons alert en verkoopt dus beter dan positiviteit. Verkoopcijfers zijn allesbepalend, dus worden we via talloze mediakanalen op ieder moment van de dag geconfronteerd met alle ellende van de wereld. Het is bijna niet meer voor te stellen dat er ook nog zoveel mooie dingen in deze wereld gebeuren die het leven zin geven.

Natuurlijk moeten we onze ogen niet sluiten voor wat er niet goed gaat in de wereld, maar moet dat per se ten koste gaan van de ruimte voor wat wél goed gaat? Voor berichten die bevestigen dat er zoveel moois in de wereld is om voor te leven. Waar je elke dag weer wakker voor wilt worden.

Ik prijs mij gelukkig met mijn Ingrid, de liefde van mijn leven, mijn prachtige kinderen Jesse, Romée en Kyara, mijn lieve zussen Jolanda en Jacqueline met hun gezinnen en met veel dierbare vrienden. Ik prijs mij gelukkig dat ik mij elke dag weer bezig kan houden met dingen die de schoonheid van het leven bevestigen. Muziek. Kunst. Culinair. Dag in dag uit ervaren we zelf de kracht daarvan. Niet alleen voor onszelf en onze kinderen, maar ook voor al die mensen waar we mee samen mogen werken.

We wensen je daarom heel veel moois toe in het nieuwe jaar. In de vorm van alles waarmee de zintuigen prettig geprikkeld worden. Ga muziek maken. Of kunst kijken. Ga samen lekker eten. Speel een spel, beoefen sport. Maak een wandeling in de natuur. En geniet er volop van. Wees je bewust van alles wat mooi is, want alleen als we daar ruimte voor maken, blijft er ruimte voor het leven.

Dat lijkt me een prachtig voornemen voor 2017. Doe je mee?

World Championship of Chinese Cuisine 2016: een onmogelijke PR-uitdaging

Of: Hoe Nederland rond Prinsjesdag heel even wereldwijd in het centrum van de Chinese smulpaap kwam te staan…

Van 19-21 september jl. werd in Ahoy de 8ste editie van het World Championship of Chinese Cuisine (WCCC) georganiseerd. “Het wàt?” was menig vraag in de aanloop naar het evenement, want hoe populair de Chinees in Nederland ook is, we vinden het hier toch eigenlijk moeilijk te begrijpen dat de Chinese keuken aanleiding kan zijn voor een wereldomvattende competitie op het allerhoogste culinaire niveau. 

Het WCCC 2016 had in de media stevige concurrenten die om publicitaire aandacht vroegen. Het WK had plaats tijdens Prinsjesdag en de Algemene Beschouwingen. In Zwolle organiseerde Neerlands culinaire sterrentrots Jonnie Boer het culinaire topevenement ChefsRevolution. En in Ahoy werd in de aangrenzende hal Gastvrij Rotterdam georganiseerd. Het leek een onmogelijke PR-uitdaging waar ik slechts acht weken voor aanvang door Han Ji en Jim Xu voor werd benaderd. Twee weken later werd ik door de voorzitter Jack Wang officieel als PR-directeur aangesteld: ik had nog zes weken. Met bovendien een promotiebudget waar alleen een lokale Voedselbank blij van zou worden… En toch lukte het om álle landelijke dagbladen, radio en televisie over het WCCC 2016 te laten publiceren.

Van NOS Journaal tot PowNed en van Telegraaf tot NRC: heel Nederland heeft kunnen lezen, zien en horen dat de Chinese Gastronomie heel veel verder gaat dan Foe Yong Hai en Babi Pangang. En daarbuiten, want naast uiteraard de talloze Chinese media, waren ook onder meer de BBC en CCTV America met hun reportageteam naar Nederland afgereisd om verslag te doen van drie dagen lang het allerbeste dat de Chinese gastronomie wereldwijd te bieden heeft. En terecht, want volgens CNN is de Chinese keuken wereldwijd nog altijd de populairste ter wereld die gefundeerd is op meer dan 5.000 jaar culinair erfgoed.

Eenmaal in gesprek met de media begon langzaam het besef door te dringen hoe bijzonder het was dat het WCCC 2016 in Nederland georganiseerd mocht worden. Het was de eerste keer ooit dat de prestigieuze competitie buiten Azië werd gehouden. De moederorganisatie in Beijing, de World Federation of Chinese Catering Industry (WFCCI), kreeg Nederland in het vizier doordat in de laatste twee edities Nederland uitzonderlijk goed presteerde. In 2008 won de Chinees-Nederlandse chef Jack Wang de wereldtitel in Shanghai. Bij de daaropvolgende editie in 2012 in Singapore sleepten wederom twee chef-teams Goud binnen voor Nederland. Het werd de directe aanleiding voor mw Yang Liu, president van de WFCCI, om het WCCC 2016 door Nederland te laten organiseren. En dus werden op 17 september jl. zo’n 400 Chinezen uit de hele wereld ingevlogen voor een competitie die in de hele wereld ontzag inboezemt, behalve in Nederland…

En dat was niet zo verwonderlijk, want de gemiddelde Nederlander is misschien wel gek op Chinees eten, maar veel verder dan Foe Yong Hai en de Babi Pangang komen we niet. Dat die laatste bovendien een Indonesisch gerecht is, zullen maar weinig Nederlanders weten en dat merkte je ook in de vele reportages in de pers. De mediacampagne omvatte dan ook veel meer dan persberichten en uitnodigingen.

Voor de kern van de campagne zette ik in eerste instantie in op voorlichting over de ongekende Chinese gastronomie en de cultuur van de Chinese communities buiten China. Ik heb boeken gekocht met over Chinese culinaire tradities, bezocht enkele authentieke Chinese restaurants (‘t was werk hoor… Ja écht!) en ging naar Aziatische winkels voor potjes met Chinese ingrediënten waarvan ik geen idee had wat het kon zijn. Een soort Chinese roulette, zeg maar.

Iedere vrije minuut zat ik op internet om meer informatie te verzamelen. Hoe zit de Chinese keuken in elkaar? Wat zijn de belangrijkste kenmerken? Waarin verschillen de keukentechnieken van de Westerse? Wie zijn de belangrijkste Chinese chefs? Wat serveren de allerbeste restaurants in Beijing, Shanghai, Hong Kong en Singapore? Het werd een héérlijk onderzoek, dat helaas onder grote tijdsdruk stond, maar gaandeweg realiseerde ik me steeds meer hoe fantastisch de Chinese keuken was. En hoe bijzonder de Chinese cultuur was. Er ging een wereld voor me open.

Ik bracht de social media in stelling door in aanvang algemeen te informeren over het Chinese culinaire erfgoed, steeds gekoppeld aan de website van het WCCC. Op YouTube heb ik een eigen WCCC videokanaal opgezet om met waanzinnige documentaires de historie en de belangrijkste keukens uit China, zoals Kantonees, Szechuan, Mandarijn en de dim-sum keuken uit Hong Kong in beeld te brengen en te delen via Facebook, LinkedIn en Twitter. De berichten werden vervolgens consequent op alle relevante culinaire social media-groepen gedeeld.

Na vier weken kwam de culinaire Chinese diesel op gang. Berichten werden gedeeld en de eerste telefoontjes van de media kwamen binnen. De BBC was de eerste die contact opnam voor een grote reportage: ze wilden het team uit Londen volgen in de voorbereidingen en tijdens het WK. EenVandaag volgde voor een reportage over succesvolle Nederlandse Chinese chefs, waar Han Ji van HanTing Cuisine in Den Haag centraal staat, het enige Chinese Michelinster-restaurant dat Nederland rijk is. Televisiestation CCTV America meldde zich voor een grote reportage. NOS Journaal nam contact op en de eerste live-interviews op de radio werden aangevraagd.

En toen ging het snel. Meer dan 60 media uit de hele wereld hebben actief aandacht besteed aan het WCCC 2016 in Rotterdam, de regionale media in Nederland en de standaard plaatsingen van persberichten nog niet eens meegeteld. Nog nooit is er in Nederland zó breed en hoogwaardig gepubliceerd over de Chinese keuken. Dat deze al een aantal jaren in de kwalitatieve lift zat was tot voor kort minder bekend, maar het WK voor Chinese Gastronomie heeft menig Nederlander kunnen laten zien hoe dat Nederland in de voorhoede van de Chinese gastronomie beweegt. Nederland eindigde dit jaar op een fantastische tweede plaats, slechts 1 team in de wereld is beter. En die kwam uit China zelf.

De eervolle, maar onmogelijke uitdaging die ik als PR-directeur van het WCCC 2016 in slechts zes weken heb geklaard geeft vele nieuwe kansen waar de gezamenlijke Chinese horeca-ondernemers in Nederland nog jaren de vruchten van kunnen plukken.

Zie ook www.WCCC2016.com

 Foto: ANP/NRC door Jerry Lampen

Nieuw paspoort

PASPOORT FASE 1
Goedemorgen, ik kom voor een nieuw paspoort.”
“Heeft u een afspraak?”
“Nee, ik kan bij de Gemeente toch gewoon binnenlopen?”
“Nee meneer, dat was vroeger zo.”
Bijna vijftig. Het is begonnen, dacht ik…

PASPOORT FASE 2
Goedemorgen, ik wil graag zo snel mogelijk een afspraak voor een nieuw paspoort, liefst vandaag of morgen.”
“Sorry meneer, over twee weken hebben we de eerste mogelijkheid voor een afspraak.”

PASPOORT FASE 3
Pasfoto afgedrukt.

PASPOORT FASE 4
Goedemorgen, ik heb een afspraak om 09.00 uur.”
“Alstublieft, hier is uw volgnummer, u mag daar in de wachtkamer plaatsnemen.”
“Ja, maar ik heb toch een afspraak om 09.00 uur?”
“Inderdaad en u bent mooi op tijd, nu mag u in de wachtkamer plaatsnemen, dankuwel.”

INTERMEZZO
Na 10 minuten wachten hoor ik een baliegesprek: met een donkere man “Meneer dit is dezelfde foto.” “Nee hoor, ik heb deze foto gisteren laten maken, hier herfstvakantie de bon van de fotograaf!” “Toch mag ik deze foto niet gebruiken, want het is hetzelfde gezicht (…) en de lichtplekken op uw gezicht zitten op dezelfde plekken” “Uiteraard, een fotograaf heeft een vaste opstelling!” Na collegaberaad: “sorry meneer, ik krijg geen toestemming.” “Maar u ziet hier toch het bonnetje?” “Ja maar het lijkt teveel op elkaar.” Verloren gevecht.

PASPOORT FASE 5
Goedemorgen, ik kom voor een nieuw paspoort, hier heeft u twee pasfoto’s.”
“Sorry meneer, u lacht, ik zie uw tanden en u zit niet recht. Ik mag deze foto niet gebruiken.”
“Huh?”
“Maar u kunt nieuwe foto’s laten maken hoor en dan kunt u via internet eenvoudig weer een nieuwe afspraak maken.”

Ik begreep dat verzet zinloos was en ben zwijgend weggelopen. Wat ik nooit doe heb ik in de hal van het gemeentehuis hartsgrondig in fortissimo geroepen: “Verdomme!” Het floepte er zomaar uit.

Met ongekamde haren ben ik naar de fotograaf gegaan. Ging pas om 10.00 uur open. Ik wacht dus weer, maar die onverzorgde kop mag vast wel, zolang ik maar niet lach!

Het is verdraaid ingewikkeld om tegenwoordig nog het land uit te komen…

2016

KERSTKAART 2015-2016 v01Wat 2016 brengen gaat, weten we pas op het moment dat we het komende jaar aan het beleven zijn. En iedere dag van dat komende jaar krijgen we weer de keuze: laten we het jaar voor ons uitrollen alsof we toeschouwers zijn bij een schouwspel of pakken we het uit als een cadeautje dat ons gegeven is…

Wij hebben het gevoel dat we een jaar van overgangen afsluiten. Veranderingen die tijd nodig hadden om gestalte te krijgen. Keuzes die gemaakt moesten worden waarbij knopen moesten worden doorgehakt. Bijzonder spannende, maar ook hele mooie fases, waarbij wij ons volop realiseren hoe veel geluk wij hebben dat we de verandering ook daadwerkelijk ruimte kunnen geven. Want met het afsluiten is ook nieuwe energie vrijgekomen. Energie waarmee we samen nieuwe mogelijkheden aan het onderzoeken zijn. En nieuwe avonturen zijn aangegaan. En het is héérlijk.

Tussendoor is onze oudste zoon de wijsheid aan het vergaren die op zelfstandigheid volgt. Prachtig om te zien hoe alles op z’n plek valt. We genieten volop van onze prachtige dochters, vrouwen in wording in optima forma. Zo mooi om te zien, zo prachtig om de liefde te mogen voelen!

Een heel nieuw jaar met 366 dagen ligt voor ons. Toeschouwend of cadeautjes uitpakkend, de keuze is aan ons. Hou je ogen open voor al het moois dat het leven ons te bieden heeft. En geniet.

Geniet van het Nieuwe Jaar!

Ingrid, Roy, Jesse, Romée & Kyara

Zingen als een voetballer

Deze blog is oorspronkelijk geschreven voor Stichting Amateurkoor, een initiatief van Roy Voogd.

In Nederland zingen volgens Europees onderzoek meer dan 1,7 miljoen (!) mensen in naar schatting ruim 20.000 koren. Zingen in een koor is daarmee verreweg de populairste vorm van vrijetijdsbestedingen in Nederland. Tel daarbij op het aantal mensen dat een van de de ontelbare uitvoeringen met enige regelmaat bezoekt en je begint je te realiseren dat het amateurkoor een grotere basis voor draagvlak in de samenleving heeft dan voetbal, om maar eens iets te noemen.


Maar waarom is voetbal zoveel vaker op radio en televisie
en in de media aanwezig dan koormuziek?


Stichting Amateurkoor is een non-profit organisatie, opgericht in 2011 vanuit het inzicht dat de samenwerking in de koorwereld veel te wensen over laat, vooral op regionaal niveau. Hoe zou het het draagvlak voor het amateurkoor er uitzien als de amateurkoorwereld zich zou dúrven (!) profileren zoals de voetbalwereld dat doet?

Naar binnen gericht en niet goed weten hoe je naar buiten treed. Het kenmerkt veel amateurkoren. Mede daarom is het niet verwonderlijk dat heel veel koren moeite hebben om zich staande te houden. Het ledenbestand is door grote maatschappelijke veranderingen voor veel verenigingen steeds lastiger op peil te houden. Subsidies nemen af en de zaal is bij uitvoeringen vaak alleen met heel veel moeite vol te krijgen, waardoor de financiële basis verzwakt. Een vicieuze cirkel waar moeilijk uit te breken is, tenzij…

Een voorbeeld: organiseer een concert met 3 koren uit de eigen regio: je hebt per koor een derde van de kosten, je hoeft maar een derde van het programma te vernieuwen (!) en vanuit de aanhang kun je terugvallen op drie keer zoveel publiek. Bovendien hebt je bij je eigen optreden de échte koorliefhebbers vanuit de andere twee koren in de zaal. Succes verzekerd: zo simpel kan het zijn.

BRUGGEN SLAAN
Maar voor échte oplossingen die de amateurkoorwereld klaar stoomt voor de toekomst zullen we verder moeten kijken. We moeten bruggen slaan met professionele koren. Beleidsmatig en gestructureerd samenwerkingen stimuleren. Verenigingsbesturen met elkaar in contact te brengen om van elkaar te leren. Dirigenten vanuit hun eigen invalshoek met elkaar rond de tafel brengen en inspirerende, nieuwe invalshoeken voor samenwerkingen op gang te brengen.

IMG_9007In 2011 zijn we in Het Gooi begonnen om hier ervaring op te doen. En het werkt. Met zo’n 90 vrijwilligers afkomstig uit de samenwerkende koren -en hun aanhang- organiseren we korenfestivals (40 koren), bestuursbijeenkomsten (44 koren), focusweken (32 koren) gericht op ledenwerving en workshops in samenwerking met onder meer het Groot Omroepkoor. Inmiddels weten koren en dirigenten elkaar steeds beter te vinden. Er ontstaan daadwerkelijk samenwerkingsconcerten van twee of drie koren.

NIEUWE VRIENDSCHAPPEN
Vanuit die basis is nu ook een samenwerking tussen regio’s tot stand gebracht met GO! Opera. In september 2015 is een zeer succesvolle pilot afgerond de regio’s Het Gooi en Zuidwest Friesland een gezamenlijke operaproductie hebben gerealiseerd. Er ontstonden grote projectkoren in beide regio’s die met een professioneel orkest en dito solisten op een een mooi niveau konden presteren. De twee uitvoeringen waren met 1.300 bezoekers volledig uitverkocht. Er zijn nieuwe vriendschapen ontstaan. Maar vanuit de eigen ervaring hebben meerdere deelnemers uit beide regio’s voor de eerste keer een kaartje gekocht voor een uitvoering bij De Nationale Opera, omdat ze zich nu pas écht realiseerden hoe leuk opera is.

Onbekend maakt onbemind. En daar zit ook het belang van de professionele koorwereld in Nederland. Met koren die bij de absolute wereldtop behoren en toch hebben die moeite om hun zalen gevuld te krijgen. Een bizar gegeven als je de getallen uit het begin van dit stuk nog even terughaalt.

Er is dus nog heel veel te doen. Na vijf jaren van pilots wil Stichting Amateurkoor nu graag verder kijken. Nieuwe regio’s helpen en veel, heel veel bruggen slaan. Ons credo voor deze grote uitdaging dan ook onveranderd:

‘Samen Zingen is Samenwerken’. Doet u mee?
Roy Voogd
Stichting Amateurkoor

Change? Yes I Can!

Paper plane ChangeEenentwintig jaar. Voor velen een magisch getal dat samenhangt met volledige wasdom. Voor mij een periode die vooral verandering markeert. Verandering, altijd een spannend momentum, zeker als de stappen die je zet groot, héél groot zijn.

Onlangs heb ik mij samen met mijn zakelijk partner in het diepe gegooid door onze onderneming voor marketing en communicatie na eenentwintig mooie en leerzame, maar ook op zijn tijd woelige jaren samen te laten gaan met een tweetal mooie bureau’s in Alkmaar. In de samenhang is een bedrijfsgroep ontstaan die krachtige communicatie-oplossingen biedt, van eigen ontwerpstudio en digitale marketing tot een complete drukkerij, een van de grotere zelfs in Noord-Holland-Noord. De Profound Groep maakt de cirkel compleet met haar landelijke focus op strategische marketing en communicatie.

Een enorme verandering waar uiteraard vele gesprekken aan vooraf zijn gegaan. Mooie gesprekken, omdat je met elkaar weet dat je in de samenhang enorm aan kracht, expertise én mogelijkheden wint. In stilte voorbereid en nu in alle rust aan het uitrollen. Want haast hebben we niet en we nemen graag de tijd om de nieuwe harmonieën de gelegenheid te geven om de ruimte te verkennen.

Met deze veranderingen verandert ook mijn rol in de onderneming enorm. Het komende jaar komt voor mij de focus te liggen op strategie en beleid. En verandering. Want na eenentwintig jaar is het tijd om mijn horizon te verbreden. Of misschien juist wel met meer focus iets kleiner te maken…

Creativiteit. Management. Beleid. Kunst.

Het zijn voor mij de vier kernwoorden waarmee ik om mij heen ga kijken om te zien hoe en waar ik nieuwe meerwaarde kan gaan ontwikkelen. Vanuit mijn enorme ervaring in ondernemerschap, leiderschap en bestuur heb ik mijn ogen opengezet en leg mijn oor te luisteren. Gelukkig heb ik geen haast, maar mocht je een uitdaging weten waar ik mijn tanden in kan zetten, dan weet je me in ieder geval te bereiken:

Roy Voogd – maker van meerwaarde
0653 332 662  |  id@royvoogd.nl

2015

Kerstkaart 2014 WEBWat 2015 gaat brengen weten we natuurlijk niet. Daarom is het einde van het jaar altijd een heel spannende tijd en een uitstekende reden om nog even de warmte bij elkaar op te zoeken. Gezelligheid met de mensen van wie je houdt. Om het jaar af te ronden en te fantaseren over wat komen gaat. Echt tijd voor elkaar maken en vieren dat je samen bent. Samen koken en samen aan tafel genieten.

Klaar voor een verrassend nieuw begin. Wij wensen je mooie dagen!

“Open hartoperatie live door BN’ers uitgevoerd”

“Als de boodschap van een programma zou zijn dat iedereen een hartoperatie kan verrichten was het huis waarschijnlijk te klein; als het om orkestdirectie gaat, protesteert er niemand. Toch zullen chirurg en dirigent elkaar niet veel ontlopen als je kijkt naar studiejaren, assistentschappen, specialisatie. Hoe komt het dat het een wel kan en het andere niet?”
      Anna Enquist

(Het citaat in de context: http://www.trouw.nl/tr/nl/4512/Cultuur/article/detail/3796147/2014/11/22/Het-verlangen-naar-de-oppervlakte.dhtml )

In bovenstaand artikel verwoordt Anna Enquist uitstekend wat me eigenlijk steeds weer tegenstaat aan op het eerste oogopslag zo vermakelijke televisie zoals bijvoorbeeld “MAESTRO”. Ook hier is het aan de orde: afkalving van het respect voor diepgang. Immers: als je tot 4 kunt tellen dan kun je dirigeren. Culturele feel good: we mogen lachen om de bloopers, maar zijn verzekerd dat de winnende BN’er de hemel ingeprezen gaat worden om zijn/haar artistieke inzicht, muzikale kennis, communicatieve eigenschappen en leiderschapskwaliteiten. Die zekerheid hebben we bij voorbaat al. En de goegemeente denkt dat ook echt, er van overtuigd dat de winnaar zó het concertpodium op zou kunnen. Want ze hebben niet gehoord dat het eigenlijk erbarmelijk is. Niet gezien dat het een ingestudeerde act is zoals een acteur de bewegingen van een meesterpianist kan simuleren tijdens een filmopname, zélfs met groot symfonie-orkest erbij.

Het lijkt zo onschuldig, maar het laat me niet los. Het is inmiddels overal om ons heen: alles waar we wat meer moeite voor moeten doen verliest terrein. Oppervlakkigheid wint het van diepgang. Gemak van smaakbeleving. Prijs boven duurzaamheid. En vanuit diezelfde trend communiceren we liever in one-liners dan in een contextuele dialoog…

Snel en effectief is het devies. Snel vermaak. Snel geld. Snel contact. Snel reageren. Snel overtuigd. Snel eten. Snel bevredigd. En dus snel weer behoefte aan nieuwe impulsen. Snel vergeten. We informeren elkaar in berichten van maximaal 114 karakters. Die beperking heeft veel gevolgen: als individu sturen we niet alleen méér berichten de wereld in, we reageren er ook sneller op. We hebben geen keus: we leren te communiceren in one-liners. Bij voorkeur ook nog afgekort, want dat levert karakterwinst op…

Steeds meer zie ik dat deze one-liners van de individu de massale kracht van de media aan het overnemen zijn. We ontdekken dat de stille minderheid bij voldoende tromgeroffel zich niet alleen kan laten horen, maar ook verandering kan afdwingen. Dat we als individu een sneeuwbal tot een lawine uit kunnen laten groeien als we maar vaak en hard genoeg schreeuwen en gefocused blijven op de one-liner. Dan krijgt je vanzelf aanhang die mee gaat roepen. Volgers die niet verder kijken dan de one-liner lang is. En krijg je reactie van iemand die het er niet mee eens is? Die maak mag je onder het mom van vrijheid van meningsuiting laten weten hoe je daarover denkt. Ik ben me pas de laatste jaren gaan realiseren hoeveel scheldwoorden, schofferingen en doodsbedreigingen er in 114 karakters passen…

Dat inzicht heeft tot de oprichting van Slow Dialogue geleid: de sterke behoefte om de diepgang en het begrip die onder de oppervlakte ligt weer bewust op te zoeken. Zoals Slow Cooking vanuit Italië de wereld wist te overtuigen door de smaak weer serieus te nemen. Naar het serieus nemen van de kijker. Naar échte concerten op televisie, geleid door échte dirigenten die als uitvoerend kunstenaars met een diepgeworteld verlangen naar diepgang en nuance hun musici en publiek naar grotere hoogte brengen. In plaats van een voorspelbare afgrond in te laten tuimelen…

De volgende stap: Live open hartoperatie door BN’ers? Je kunt immers simpelweg de bewegingen van de chirurg imiteren? De commando’s voor de assistenten uit je hoofd leren? En als het -ondanks alle grondige voorzorgsmaatregelen- toch nog ontspoort? Ach, we hadden voor de zekerheid gekozen voor mensen die met een notariële euthenasieverklaring die alleen maar blij zijn dat ze met hun diepste wens hun medemens nog een keer hebben mogen vermaken. Zij blij, wij blij. Win/win noemen we dat. Toch?

Doe me een plezier: lees het artikel van Anna Enquist even en kijk dan nog één keertje naar Maestro:
http://www.trouw.nl/tr/nl/4512/Cultuur/article/detail/3796147/2014/11/22/Het-verlangen-naar-de-oppervlakte.dhtml

art director | consultant | dirigent

Roy VoogdCommunicatie is mijn vak, dat doe ik als dirigerend ondernemer en als ondernemend dirigent. Voedend hiervoor zijn mijn gecombineerde opleidingen op het Conservatorium en Nyenrode University.


Ondernemer
Sinds 1994 ben ik zelfstandig ondernemer in marketing en communicatie binnen Profound Groep – makers van meerwaarde. Het prachtige Engelse woord ‘profound’ staat centraal. In het Nederlands helaas niet in een woord te vangen. Diepgang, grondig, wijs, omvangrijk. Woorden die de belofte benaderen.

Consultant
Als je doet wat je deed, krijg je wat je altijd kreeg. Het klinkt zo simpel. Waarom hebben we Albert Einstein dan nodig om ons dat inzicht te verschaffen? Vanuit mijn dagelijkse balans tussen interpretatie, creatie, realisatie en interactie adviseer ik tevens -denkend en al doende- organisaties op het brede gebied van community building, events, communicatiestrategie en beleidsvorming. Op het kruispunt tussen kunst en bedrijfsleven werk ik bovendien met managementteams om -met muziek als middel- beter op elkaar af te stemmen.

Art director
Vanuit de Profound Groep ontwikkel ik grafische concepten en begeleid daarbij mijn team in de ontwikkeling en realisatie van middelen die communiceren. Oogstrelend, bij voorkeur met gevoel voor eenvoud, zonder het detail uit het oog te verliezen. De menselijke maat motiveert mijn creativiteit als onuitputtelijke bron van inspiratie.

Dirigent
Muziek is mijn passie en oorsprong, dus als je van je beroep je hobby maakt, stijgt niet alleen je motivatiekracht met sprongen, maar ook het plezier dat je er mee beleefd! Dirigeren doe ik als een professional, maar voor mij is het de sport in de avond. Altijd weer heerlijk om op een mooi niveau met muziek actief te mogen zijn! Als dirigent ben ik verbonden aan het projectkamerkoor Chanto Chiaro in Den Helder, het projectkoor van GO! Gooise Opera, het Goois Vocaal Ensemble in Naarden-Vesting en het Kranenburgh Vocaal Ensemble in Bergen (NH).

Artistiek leider
Het Vestival Vocaal, De Gooise Korenweken en de Gooise Opera GO! zijn initiatieven die ik vanuit Stichting Amateurkoor aanstuur. Ik ontwikkel, realiseer en bewaak de artistieke uitgangspunten en creëer op organische wijze teams om mij heen die -net als ik- geraakt (willen) worden door het plezier van zingen en samenwerken. Altijd zoekend naar raakvlakken die verbinden, ontstaat over en weer de inspiratie en motivatie die tot prachtige evenementen leiden.

Je weet me te bereiken als ik wat voor je kan betekenen!

Roy Voogd

Een Mijter, een Tabbert en een Gouden Staf.

Een Mijter, een Tabbert en een Gouden Staf.

Het is even rustig op de kerkelijke agenda. Traditioneel staan er rond de zomervakantie even geen grote Christelijke feesten en daaruit voortvloeiende vrije dagen gepland. Maar hou even bij het lezen van deze tekst Kerst, Pasen, Hemelvaartsdag, Goede Vrijdag en Pinksteren in het achterhoofd, want de recente uitspraak van de rechter inzake de in 2013 gegeven toestemming van het Amsterdamse B&W over de begeleiding van Sinterklaas door een team van Zwarte Pieten zou naar de letter grotere gevolgen moeten krijgen. Zou je denken.

Sinterklaas is een eeuwenoude oerhollandse traditie, al bijna tweehonderd jaar vergezeld door Zwarte Piet, zijn donkere knecht met kroeshaar. Terecht dat onze donkere medemens zich daarin herkent. Verder is hij een beetje sullig, je zou zelfs kunnen zeggen beetje dom, maar altijd met een kwinkslag, want zoals in iedere sterke organisatie wordt ook iedere buitengewoon intelligente functie door Zwarte Pieten uitgevoerd: ik kan me goed voorstellen dat het medewerkersteam van Sinterklaas symbool heeft gestaan voor de opzet van organisaties als Amazon.com, Bol.com of het als een vuurvogel herrezen Wehkamp.nl. Het is nogal een klus die dat team van Zwarte Pieten jaarlijks weer klaren. En altijd weer precies op tijd en zonder te klagen. Logistiek helemaal op orde.

Als een in een kleurrijk narrenpakje gehezen, over daken klauterende, dansende, lachende, grappen en grollen makende clowneske en acrobatische donkere man met sterke communicatieve eigenschappen naar jong en oud verboden moet worden omdat hij doet denken aan de slachtoffers van de slavernij, is het dan niet beter om personaliseringen en vereringsmomenten van stichters en aanleiders tot menselijke misstand aan de kaak te stellen? Vereenzelvig ik mij met Sinterklaas?

U voelt ‘m al aankomen: Het geweldige, vakkundige topteam van Zwarte Pieten is wéér de klos, simpelweg omdat ze bruin zijn. Ditmaal naar het schavot begeleid door de mensen die zich in hem herkennen, als ik de aanklacht goed heb begrepen.

En helemaal niemand kijkt naar hun leider: de bisschop.

Deze oorspronkelijk in Turkije gestationeerde bisschoppelijke missionaris is nog altijd voorzien van belangrijke Katholieke herkenning: Een bisschoppelijke mijter. Een rood met paarse fluwelen tabbert (niet toevallig gekozen kleuren in de adventstijd) en een Gouden Staf. Met Christuskruizen op mijter en sjerp.

Ik laat aan de lezer om een oordeel te vellen over hoe de katholieke kerk zich vandaag de dag gedraagt, dat is nu niet terzake doende. Actualiteit is een traditie die bij rechterlijke uitspraak deels veroordeeld wordt omdat deze herinneringen oproept aan een dramatisch verleden.

Nu wil ik graag even met u terug in de tijd. Naar de tijd van missionarissen. Inquisitie. Ketterij, hekserij, kwakzalverij. Een tijd waarin de machtswellust en zucht naar wellust en ongeëvenaarde rijkdommen van de katholieke kerk tot mondiale omvang groeide en koste wat kost ieder dorp, stad, volk en ras op aarde dat gekend was tot volgeling dwong. En met succes, maar ook met alle gevolgen van dien. Niet jarenlang, maar inmiddels al meer dan tweeduizend jaar.

Dát is de historische context waar de rijkelijk met rood en paars fluweel, goud en edelstenen versierde Mijter, de Tabbert en de Gouden Staf van een bisschop in staat.

Nu we vanuit een menselijke beeldvorming de Zwarte Piet aan het veroordelen zijn, voel ik mij als niet-volgeling van Christus toch ook genoodzaakt om alle andere officiële feestdagen eens onder de loep te nemen. “Stille Nacht, Heilige Nacht” roept bij mij direct de associatie op van stilte voor een desastreuze storm. De ster van Bethlehem symbool voor schijnheiligheid. Met iedere feestdag die voortgekomen is uit een christelijk moment houden we het beeld van dat verleden in ere. Zeggen we eigenlijk: “De geleverde strijd was een goede zaak,” en “Die Inquisitie was zo slecht nog niet!”

Als we de uitspraak van de rechter op 3 juli jl. zouden volgen, dan vrees ik dat we geen andere keuze hebben dan al onze feestdagen, vrije dagen en vakanties waar menselijke drama uit het verleden aan kleven moeten opheffen. Gewoon omdat de mogelijkheid dat het verleden herinneringen oproept. Het feit dat het een breed gedragen maatschappelijke traditie betreft die diep in de cultuur is geworteld doet daarbij niet terzake.

Op basis van de recente rechterlijke uitspraak zullen we dus moeten beginnen met het ontmantelen van die nationale feestdagen. Dan kijken we daarna wel of de wekelijkse bijeenkomsten op de vrije zondag ook als clandestien veroordeeld moeten worden. Tegen wil en dank.

Nieuwere berichten »

© 2020 Roy Voogd

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑